Trochę kuchni, trochę pasji. Blog o tym co sprawia mi przyjemność.
czwartek, 28 stycznia 2010
Zimno

Nadal sroga zima, jest duży mróz, a dziś jeszcze wieje niemiły wiatr i sypie śnieg. Ale cóż wymagać jest styczeń. Żeby te zimne dni były milsze na stole kwitną żółciutkie żonkilki.

Robótki też powstają. Sytuacja zmusiła mnie do zrobienia czarnej czapki i szalika dla synowej. Zrobiłam nawet dwie czapki.

Na takie zimno czapka i szalik przydadzą się.

poniedziałek, 25 stycznia 2010
Wypieki

Wypieki, jednak nie moje tylko zięcia. W sobotę kuchnię zawładnął Marcin. Ja tylko za jego pozwoleniem zrobiłam kilka zdjęć. Upiekł chleb i makowca. Muszę przyznać wszystko udało mu się doskonale.

Oto zdjęcia.

Upieczony chleb.

Tak wyglądał po przekrojeniu. A smakował wyśmienicie.

Teraz zdjęcia wykonane podczas przygotowywania makowca drożdżowego.

I upieczony makowiec.

Makowiec też smaczny.

sobota, 23 stycznia 2010
Jastrząb

Na dzisiejszym spacerze zrobiłam fotkę jastrzębiowi. Ptak siedział na gałęzi dość daleko, więc nie jest to najlepsze zdjęcie.

Jastrząb – długość ciała 50–60 cm, rozpiętość skrzydeł 100–120 cm. Samica tego gatunku jest wyraźnie większa od samca i jest wielkością zbliżona do myszołowa. Samiec jest niewiele większy od samicy krogulca. Skrzydła jastrzębia są stosunkowo krótkie i zaokrąglone, ogon jest długi. Dorosłe ptaki są gęsto ciemnoszaro prążkowane na białym tle. Charakterystyczny sposób latania – po szybkich uderzeniach skrzydłami następuje krótkie szybowanie – sprawia, że jastrząb jest łatwy do rozpoznania. Ptak ten jest gatunkiem osiadłym i możemy obserwować go przez cały rok.

 

16:21, teresakopec , wycieczki
Link Dodaj komentarz »
środa, 20 stycznia 2010
Zwierzątko córki - świnka morska

Przedstawiam nowego domownika. Oto świnka morska mojej córki. Od niedawna mieszaka u nas. Ma na imię Trufel.

Świnka morska pochodzi z Ameryki Południowej[2], początkowo występowała na terenach Peru, Brazylii i Paragwaju. Została udomowiona przez Inków i rozprzestrzeniona na znaczną część Ameryki Południowej. Do Europy przybyła wraz z pierwszymi odkrywcami i stała się często hodowanym zwierzęciem domowym. W Ameryce Południowej mięso świnki morskiej stanowi przysmak, pieczone świnki podawane są w restauracjach.
Świnka morska, niegdyś popularne zwierzę laboratoryjne, wykorzystywane w badaniach naukowych, obecnie zastępowana jest przez myszy i szczury, które szybciej się rozmnażają.

Opis

  • Długość ciała: 22–35 cm
  • Długość ogona: brak ogona
  • Temperatura ciała: 37,4–39,5 °C
  • Masa ciała: samica około 800 gramów, samiec około 1200 g
  • Długość ciąży: ok. 64–69 dni
  • Liczba młodych: 1–4 (zdarzają się liczniejsze mioty)
  • Długość życia: około 8 lat.

Forma dzika ubarwiona brunatno lub szaro. Rasy hodowlane łaciate, o umaszczeniu składającym się z plam czarnych, białych, żółtych, rudych, i szylkretowych.

Świnka morska dobrze kopie, ale prowadzi naziemny tryb życia; nie potrafi się wspinać na drzewa. Żyje w koloniach, jest aktywna w dzień i w nocy - w ciągu całej doby przesypia ok. 4-6 godzin. Okresy wzmożonej aktywności to świt i zmierzch, ze względu na najmniejsze zagrożenie ze strony drapieżników.

Świnka morska to roślinożerca – żywi się głównie ziołami, sianem, ewentualnie zbożem, podawanie jakichkolwiek produktów pochodzenia zwierzęcego – jest zabronione. Pomimo, że często potrzebne płyny świnka morska czerpie ze spożywanych owoców i warzyw, zawsze powinna mieć dostęp do świeżej wody. Świnki morskie, podobnie jak ludzie i inne naczelne, same nie syntetyzują witaminy C, dlatego konieczne jest jej dostarczanie wraz z pożywieniem. Średnie zapotrzebowanie świnki na witaminę C, to 10–30mg/kg.

Młode osobniki są wcześnie samodzielne i mogą się odżywiać pokarmem stałym już pierwszego dnia życia, jednak do ok. 3 tygodnia życia ssą mleko matki. Dojrzałość płciową wcześniej osiągają samice (ok. 4 tygodnia), a samce w wieku około 2–3 miesięcy.


Wiadomości z wikipedii   http://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Awinka_morska

 

poniedziałek, 18 stycznia 2010
Bieszczady



Zachodnia część Beskidów Wschodnich, rozciągająca się między Przełęczą Łupkowską (640 m n.p.m.) a Przełęczą Wyszkowską (933 m n.p.m.). Najwyższy szczyt Bieszczadów na Ukrainie to Pikuj (1405 m n.p.m), a na terytorium Polski - Tarnica (1346 m n.p.m.). Wyodrębnia się: Bieszczady Zachodnie, na terenie Polski, Słowacji i Ukrainy, oraz Bieszczady Wschodnie, na terenie Ukrainy.

Terminu Bieszczady używa się zwykle w Polsce jako synonimu polskich Bieszczadów (które są jedynie częścią Bieszczadów Zachodnich). Bieszczad i Beskid były od wieków określeniem na góry oddzielające Polskę i Ruś od Węgier. Etymologia obu słów jest niejasna, czasem wywodzi się je od trackiego ludu Bessów, których obecność na północ od Karpat odnotował Ptolemeusz. Karol Dobrowolski (1938) objaśnił toponimie Beskidu (Bieszczadów) na tle nazewnictwa bałkańskiego, łącząc ją z albańską nazwą terenową bjeska, bjeske oznaczającą halę górską, łąkę lub pastwisko. Za etymologią germańską opowiedział się Jan Rozwadowski (1914). Według niego nazwy Bieszczady, Beskidy wywodzą się z gwar średnio-dolno-niemieckich, w których słowa beshet, besket oznaczają geograficzny przedział lub rozdział wód.

Bieszczady należą do Beskidów Wschodnich, które są częścią Zewnętrznych Karpat Wschodnich. Mimo iż szczytowe partie zajmują połoniny, to Bieszczady zaliczane są do pasma Beskidów Lesistych, a nie Połonińskich.

Na zachodzie Bieszczady Zachodnie graniczą z Beskidem Niskim, na północy z Górami Sanocko-Turczańskimi, na wschodzie z Bieszczadami Wschodnimi, na południu zaś z Wyhorlatem.

Zachodnią granicę granicę wyznaczają doliny Osławy i Osławicy, Przełęcz Łupkowska i dolina Laborca, wschodnią - San, Przełęcz Użocka i dolina rzeki Uż. Natomiast granica północna bywa na terenie Polski przeprowadzana rozmaicie. Geofizyczna poprowadzona jest północnymi stokami Otrytu, Korbani i Chryszczatej, chociaż czasami Otryt wliczany jest do Gór Sanocko Turczańskich.

W Bieszczadach Zachodnich wyodrębnia się cztery pasma: pasmo graniczne, pasmo Połonin, Wysoki Dział oraz pasmo Łopiennika i Durnej.

Pasmo graniczne ciągnie się od Przełęczy Łupkowskiej długim i krętym grzbietem po Przełęcz Użocką. Granią tego pasma biegnie granica ze Słowacją, a od szczytu Krzemieniec na wschód z Ukrainą. Jednocześnie przez to pasmo przebiega dział wód oddzielający zlewiska Morza Bałtyckiego i Morza Czarnego.

Pasmo Połonin - najwyższe i najbardziej popularne wśród turystów - obejmuje od zachodu kolejno: Połoninę Wetlińską, Połoninę Caryńską, Bukowe Berdo, gniazdo Tarnicy i Połoninę Bukowską. Wysokość szczytów w tym rejonie rośnie w miarę przesuwania się na wschód - zwieńczone najwyższym szczytem polskich Bieszczad - Tarnicą.

Wysoki Dział rozciąga się pomiędzy Komańczą a Cisną, a dokładniej między dolinami rzek: Osławica, Solinka i potoku Hoczewka. W południowo-wschodniej części pojedyncze szczyty pasma przekraczają 1000 m n.p.m., a w rejonie Chryszczatej znajduje się rezerwat przyrody Zwiezło, gdzie w wyniku osuwiska powstały malownicze Jeziorka Duszatyńskie.

Pasmo Łopiennika i Durnej ciągnie się od przełęczy, po której biegnie droga Cisna - Jabłonki, po Dołżycę, do którego także zaliczany jest masyw Falowej.

Do Bieszczad niektórzy zaliczają ponadto Pasmo Otrytu z najwyższym szczytem Trohańcem, znajdujące się między dolinami Sanu i potoku Głuchy.

Rzeki w Bieszczadach w górnych swych biegach płyną równolegle do grzbietów górskich, a następnie w środkowych odcinkach zmieniają nagle kierunek na prawie północny, przecinając w ten sposób, prawie poprzecznie pasma i masywy górskie, tworząc malownicze i piękne przełomy rzeczne. Szczególnie piękne i malownicze przełomy tworzą rzeki: Solinka koło Buka, Wetlina koło Kalnicy, Górna Solinka koło Moczarnego, San w okolicach Otrytu, a na szczególną uwagę zasługuje przełom Prowczy - Nasiczniańskiego Potoku, który oddziela Połoniny Wetlińską od Caryńskiej.

W czasie oraz po II wojnie światowej polskie Bieszczady były areną walk między UPA a polskim podziemiem niepodleglościowym (AK - WiN) a następnie Wojskami Ochrony Pogranicza, funkcjonariuszami Urzędu Bezpieczeństwa i innymi organami władzy państwowej polskimi i radzieckimi. Od wiosny 1943 roku (w konsekwencji tzw. rzezi wołyńskiej) nasiliły się pierwsze walki polskiego podziemia (głównie AK) ze zbrojnym ramieniem Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów - UPA. Dopuszczono się wówczas mordów na ludności cywilnej, grabienia wsi, porywania mieszkańców. Początkowo UPA odnosiła sukcesy, działając z pomocą ludności ukraińskiej. W roku 1945 rozpoczęto wysiedlanie ludności ukraińskiej do ZSRR. Akcja ta trwała do 1946. Po akcji w Jabłonkach, w czasie której zginął gen. Karol Świerczewski, były dowódca Ludowego Wojska Polskiego. To wydarzenie posłużyło władzom polskim jako pretekst do podjęcia zdecydowanych kroków, mające na celu zakończenie walk w południowo-wschodnich rejonach Polski, m.in. Akcję Wisła, którą przeprowadził gen. Stefan Mossor. W jej konsekwencji na Ziemie Odzyskane przesiedlono ok. 150 tys. ludzi. Bieszczady opustoszały niemal całkowicie. Akcję osiedleńczą podjęto dopiero w latach 60. XX wieku.

Akcja zagospodarowywania Bieszczadów, zainicjowana na początku lat 70. XX w., przyniosła wymierne efekty. Dzisiejsze Bieszczady pod względem wygód i zaopatrzenia niewiele ustępują Tatrom i Pieninom. Ogromna rolę w rozwoju regionu odegrały działania założycieli i pracowników Bieszczadzkiego Parku Narodowego.

źródło: http://www.pascal.pl/atrakcja.php?id=24013

Ostatni weekend spędziłam w Krzywem koło Cisnej. http://www.sosnowydwor.pl/

A to zdjęcia z mojego pobytu w pięknych Bieszczadach.

To anioł witający wsztstkich gości. I od pierwszej chwili wiadomo, że będzie tu bardzo miło.

Sosnowy Dwór - miejsce wspaniałego wypoczynku.

Tak wspaniałe widoki można zobaczyć w Krzywem koło Cisnej.

Spędziłam tam bardzo miły weekend, za co dziękuję mojemu synowi Pawłowi i wspaniałym gospodarzom Sosnowego Dworu pani Izie i panu Piotrowi.

09:52, teresakopec , wycieczki
Link Komentarze (3) »
środa, 13 stycznia 2010
Żurawina

 

Któż nie zna drobnych, czerwonych i cierpkich owoców żurawiny – drobnej, wiecznie zielonej krzewinki. Niegdyś rosła ona powszechnie na torfowiskach i w bagiennych lasach Europy północnej i wschodniej, a także na Syberii, w Kanadzie i na północy Stanów Zjednoczonych. Niestety na skutek osuszania bagien i torfowisk obecnie w Europie występuje coraz rzadziej.

 

W Polsce spotykana jest dziko rosnąca żurawina błotna (Vaccinium oxycoccus) głównie w Puszczy Knyszyńskiej, Białowieskiej, lasach biłgorajskich i na Pomorzu Zachodnim. Gatunkiem uprawnym, występującym rdzennie na północy kontynentu amerykańskiego jest żurawina wielkoowocowa (Vaccinium macrocarpon). Oba te gatunki mają czerwone owoce o charakterystycznym kwaśnym smaku.

W Polsce dostępna jest głównie żurawina błotna. W sezonie jesiennym można łatwo kupić na targowiskach świeże owoce z bieżących zbiorów. Są one bardzo cierpkie i do spożycia nadają się w postaci przetworzonej. Najzdrowszy jest świeżo wyciśnięty sok. Owoce żurawiny można również zamrozić i przechowywać przez kilka miesięcy. Sok z zamrożonych owoców niewiele traci ze swych odżywczych i leczniczych właściwości. Z żurawiny warto też przygotować kompoty, kisiele, galaretki i konfitury. Jednym z najpopularniejszych i najsmaczniejszych przetworów jest tzw. żurawina do mięsa.

Choć żurawina rośnie w naszym kraju, nie cieszy się dużą popularnością. A szkoda! Żurawina kryje w sobie prawdziwe skarby. Może skutecznie walczyć z wieloma chorobami – od zapalenia nerek po nowotwory.

Szklanka soczystych jagód żurawiny dostarcza 3,2 g błonnika (tyle, ile duże jabłko), ma nawet 30 mg witaminy C, witaminę B1 i B2, sole mineralne: wapń, fosfor, miedź i jod, garbniki, taniny oraz kwas cytrynowy i jabłkowy. To one nadają owocom charakterystyczny cierpko-słodki smak. Żurawina zawiera też sporo kwasu benzoesowego – naturalnego konserwantu. Dzięki niemu zachowuje świeżość na długo po zerwaniu owoców. W lodówce przechowasz ją sześć tygodni, a w zamrażalniku nawet rok.

Moja żurawinówka

4 szkl. żurawin - przemleć przez maszynkę do mięsa, dodać pół litr czystej wódki i cukier waniliowy. Odstawić na 9 dni w cimne miejsce. Przecedzić przez gazę. Dodać 4 szkl. cukru, podgrzać, aby cukier się rozpuścił. Po wystudzeniudolać ćwierć litra spirytusu. Odstawić przynajmniej na miesięc.

Żurawina z czosnkiem - przepis od mojej sąsiadki Gieni Z.

4 szklanki żurawin

1/2 kg  miodu

2 cytryny (bez pestek i skóry)

25 dag czosnku

Czosnek obrać ze skórki, przebrać żurawinę, cytryn pokroić. Wszystko razem przemleć przez maszynką do mięsa. Dodać miód i wymieszać. Odstawić na 12 godzin. Następnie przełożyć do słoiczków i trzymać w lodówce. Podawać do mięs i pasztetów. Zdrowie zapewnione.

 

Dziś przecedziłam nalewkę z pigwowca.

Z odcedzonych owoców zrobiłam przecier, jest smaczny. Jednak nie można go dawać dzieciom, zawiera sporo alkoholu.

Jak robię przecier? Po prostu owoce po odlaniu nalewki miksuję, a to co otrzymam wkładam do słoików.

Do czego używam? Do deserów dla dorosłych, do jabłecznika tez dla dorosłych (mieszam z jabłkami), a mój mąż uwielbia herbatkę z tym przecierem. Pyszna w zimowe wieczory.

Nalewka o pięknym złotym kolorze smakuje wyśmienicie już dziś. A jak jeszcze trochę postoi będzie wspaniała.


 

 

 

 

 

22:22, teresakopec , nalewki
Link Komentarze (1) »
| < Listopad 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30      
Tagi


ZABAWY BLOGOWE