Trochę kuchni, trochę pasji. Blog o tym co sprawia mi przyjemność.
piątek, 17 września 2010
Matematycznie

Dawno nic nie pokazywałam. Tak jakoś się złożyło. Nie zanaczy to, że nic nie robiłam. Ręce mam zawsze zajęte. Oto kilka prac haftem matematycznym.

Pierwsza praca - akt to prezent dla szwagra na 60 urodziny. Mam nadzieję, że mu się spodoba.

Oczywiście akt będzie w antyramie. Tło jest czarne, nie szare jak na zdjęciu.

Baletnice są na czerwonym tle.

Na koniec malutki krzyżykowy hafcik, który będzie na karteczce z gratulacjami. Moja chrześnica urodziła córeczkę - Oleńkę.

sobota, 04 września 2010
Candy u Lacrimy i niespodzianka u Izuś

Zapisałam się na candy.Do wygrania piękna chusta. Ja jeszcze nie robiłam chusty, więc wygrana bardzo mnie kusi.

http://zamotanalacrima.blogspot.com/2010/08/feather-duster-i-candy.html

Niespodzianki u Izuś http://pomyslolek.blogspot.com/

piątek, 03 września 2010
Dwie karteczki

Zrobiłam dwie karteczki. Każda inną techniką i na inną okazję.

Pierwsza haftowana krzyżykami z okazji ślubu.

Druga to moja próba zrobienia karteczki wg. kursu http://kursy.karteczkowo.pl/wstazeczkowa-kartka#more-142 niestety moja nie jest taka ładna. Patrząc na zdjęcia myślałam, że to taka łatwizna. Jednak, kiedy zabrałam się za pracę, okazało się, że nie jest to proste. Może jak poćwiczę to nabiorę wprawy i wtedy zrobię ładniejszą.

wtorek, 31 sierpnia 2010
Skansen - wnętrza

Domy w skansenie posiadają eksponaty związane z wyposażeniem wnętrza mieszkalnego (sprzęty domowe, przedmioty gospodarstwa domowego, meble), narzędzia rolnicze i rzemieślnicze. Jest też duży zbiór zabawek wykonanych po II wojnie światowej, bogata kolekcja naczyń ceramicznych. W kuźni pełny zestaw narzędzi kowalskich, a w wozowniach narzędzia rolnicze używane w XIX i na początku XX wieku jak: sochy, brony, radła i drewniane pługi. Można też zobaczyć wozy i sanie.

Mnie szczególnie podobały się wnętrza domów, bo przypominały mi dzieciństwo, a szczególnie dom mojej babci.

W sieniach i komorach dużo potrzebnego w gospodarstwie sprzętu, koszy,beczek, maselniczek, dzieżek, cebrzyków i innych.

Myślę, że jeszcze do skansenu będę wracać.

Zabawa blogowa

Zabawa blogowa

Zasady:
1. Napisz, kto Cię zaprosił do zabawy.
2. Wymień 10 rzeczy, które lubisz.
3. Zaproś kolejnych 10 osób i poinformuj je w komentarzach.

Wczoraj do zabawy zaprosił mnie Dawid - Tengel

Co ja lubię?

1. czarną kawę bez cukru

2. robótki ręczne (haft krzyżykowy przede wszystkim)

3. wycieczki krajoznawcze

4. lubię swoją rodzinę i swój dom

5. lubię ludzi

6. lubię też zwierzęta (szczególnie te domowe)

7. lubię swoją pracę, choć jest stresująca

8. lubię ciszę w domu

9. lubię śpiew ptaków w lesie

10. lubię kolor zielony

Do zabawy zapraszam:

Antoninę http://uantoniny.blogspot.com/

Ewę http://patchworld.blox.pl/html

Blankę http://wwolnymczasie.blox.pl/html

Kryniafu http://troszkeinaczej.blogspot.com/

Salameandra http://robotkisalameandry.blox.pl/html

Martę http://pracemarty.blogspot.com/

Elę http://pasjeelzbiety.blogspot.com/

Myszeczczkunia http://myszszeczkunia.blox.pl/html

Mamiczu http://mojarobotkowalnia.blox.pl/html/1310721,262146,169.html?1

Alinkę http://glinka121.blogspot.com/

poniedziałek, 30 sierpnia 2010
Skansen w Koluszowej

Skansen w Kolbuszowej

Zorganizowanie skansenu powierzono Muzeum Regionalnemu Lasowiaków, funkcjonującemu w Kolbuszowej od 1959 roku. Była to wówczas placówka prowadzona społecznie, powołana do życia przez grono miejscowych działaczy - regionalistów, skupionych w Towarzystwie Opieki nad Zabytkami Kultury i Przyrody im. J. Goslara. O prężnym działaniu tego muzeum świadczą zorganizowane liczne wystawy, konkursy o tematyce ludowej oraz dość duża ilość zebranych eksponatów z zakresu etnografii, archeologii i historii (później przejęte do zbiorów obecnego Muzeum). Z chwilą przystąpienia do organizacji skansenu Muzeum upaństwowiono (1 stycznia 1971r.) i nadano nazwę Muzeum Regionalnego w Kolbuszowej, a w 1974 roku po raz kolejny zmieniono nazwę na Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej. Po zatwierdzeniu statutu przez Wojewodę Rzeszowskiego Muzeum stało się ponadregionalną instytucją, a zasięgiem swojego działania objęło teren województwa rzeszowskiego oraz części województw tarnobrzeskiego i przemyskiego.Skansen w Kolbuszowej
Naczelnym jego zadaniem stało się zorganizowanie i udostępnienie skansenu. Podjęto i sfinalizowano działania mające na celu wykup gruntów należących do okolicznych chłopów, które znajdowały się w obrębie planowanego parku etnograficznego. Od 1973 roku rozpoczęto przenoszenie wytypowanych wcześniej obiektów. Uroczyste otwarcie skansenu nastąpiło 4 maja 1978 roku, podczas zorganizowanej wówczas w Kolbuszowej Ogólnopolskiej Konferencji Parków Etnograficznych. Od tamtego momentu Muzeum funkcjonuje do dziś jako placówka eksponująca i udostępniająca zabytki budownictwa i kultury Lasowiaków i Rzeszowiaków.
Przenoszenie i wyposażanie budynków obecnie zlokalizowanych w skansenie poprzedza wiele innych prac. [Rozmiar: 19882 bajtów] Konieczne jest przeprowadzenie badań terenowych i archiwalnych uwzględniających pełną gamę tematów dotyczących kultury materialnej, duchowej i społecznej wsi lasowiackiej i rzeszowiackiej. Wymaga to sporządzenia całego szeregu inwentaryzacji architektonicznych i to nie tylko budynków wytypowanych do przeniesienia do skansenu, ale także wszelkich innych obiektów zabytkowych oraz przeprowadzenia badań nad wyposażeniem wnętrz i otoczeniem budynków (ogrody, sady, obejście itp.). Niezbędne jest gromadzenie i opracowanie wszelkich informacji dotyczących rzemiosła, przemysłu ludowego, rolnictwa. Słowem, dokumentowanie całości życia wsi w szerokim przekroju przestrzennym i chronologicznym.
Większość obiektów aktualnie znajdujących się na terenie ekspozycji skansenowskiej była użytkowana aż Skansen w Kolbuszowej do chwili przejęcia przez Muzeum. W wielu przypadkach udało się pozyskać je razem z inwentarzem ruchomym. Jest to bardzo istotne, gdyż umożliwia wierne odtworzenie nie tylko architektury budynków i struktury całych "obejść", ale także rekonstrukcję wnętrz zgodnie z ich charakterem in situ, przy wykorzystaniu oryginalnych sprzętów. Nie wszystkie jednak przedmioty stanowiące inwentarz danego obiektu w terenie trafiają do Muzeum, często wyposażenie uzupełniane jest innymi, podobnymi, pozyskanymi podczas penetracji najbliższych zagród czy też wsi.
Zgromadzone zabytki pokazywane są w ich właściwym miejscu z dbałością o realistyczne odtworzenie życia i pracy konkretnej rodziny w oparciu o wszystkie zgromadzone informacje.
Ekspozycja we wnętrzach obiektów znajdujących się w Parku Etnograficznym ukazuje zróżnicowanie wyposażenia zagród rodzin wiejskich o różnym statusie majątkowym, w jednym okresie i z jednego obszaru a także pozwala porównać inwentarze zagród w różnych okresach chronologicznych i różnych miejscach terenu objętego zainteresowaniem Muzeum. Pokazuje również różnice w wyposażeniu, wynikające z wykonywanych przez mieszkańców prac pozarolniczych.
Lokalizowane w skansenie zagrody często kompletowane są z budynków należących do różnych właścicieli lub pochodzących z różnych, oddalonych od siebie wsi. Nie przeszkadza to jednak w wiernym odtworzeniu wyglądu pewnych typów siedlisk, gdyż bardzo często architektura budynków, ich rozmieszczenie w obrębie działki oraz same wymiary działki są powieleniem określonego schematu wynikającego z wykorzystania szeregu uwarunkowań geograficznych, historycznych i prawnych.
Jednym z warunków eksponowania i udostępniania zabytków jest ich gromadzenie. Mimo tego, że Muzeum Kultury Ludowej jest placówką młodą, może poszczycić się bogatym zbiorem przedmiotów zabytkowych, liczącym ponad 20 tysięcy eksponatów.
Udało się zebrać bardzo ciekawe kolekcje np. strojów ludowych, wyrobów fajansowych i miedzianych, oleodruków, rzeźby ludowej dawnej i współczesnej, malarstwa polskiego, a także mebli z nielicznymi co prawda, ale cennymi meblami kolbuszowskimi (z wyrobu których Kolbuszowa niegdyś słynęła). Warto również nadmienić, że w posiadaniu kolbuszowskiego Muzeum są dość pokaźne zbiory związane z pożarnictwem, które w znacznej mierze zostały przekazane przez miejscowe Regionalne Muzeum Pożarnictwa.
Od momentu utworzenia Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej na terenie skansenu zorganizowano szereg imprez cieszących się dużą frekwencją i zainteresowaniem m. in. konkursy i kiermasze sztuki ludowej, występy ukazujące obrzędy ludowe, pokazy pracy tradycyjnych rzemieślników wiejskich, wystawy czasowe o różnorodnej tematyce. Ponadto sceneria parku etnograficznego często służy jako tło przy filmowaniu występów prezentujących pieśni, muzykę i obrzędy ludowe. Należy także wspomnieć o kilkakrotnie organizowanych konferencjach etnograficznych, odczytach i wykładach oraz o obozach naukowych, z których zebrane materiały złożono do archiwum Muzeum.
W chwili obecnej na całość Muzeum składają się: skansen, oddalony ok. 3km od centrum miasta, budynek synagogi (poł. XIX w.), w którym zlokalizowano stałą wystawę obrazującą historię Kolbuszowej, oficyna podworska (2 poł. XVII w.), która po gruntownym remoncie mieści biura Muzeum oraz spichlerz w Dzikowcu (1787 r.), będący zapleczem magazynowym.
Kolbuszowski skansen zlokalizowano na granicy trzech sąsiadujących ze sobą miejscowości: Kolbuszowej, Kolbuszowej Górnej i Domatkowa.

Ogólna jego powierzchnia wynosi ok. 26 ha. Ekspozycja została podzielona na dwa główne sektory: lasowiacki i rzeszowiacki.

Źródło http://www.muzeum.kolbuszowa.pl/index1a.php?zmienna=skansen&zm=skansenhist

Młyn wodny z Żołyni Dolnej (1897 r.)

Na dziś tyle ze skansenu. Kiedyś jeszcze pokażę zdjęcia wnętrz tych chałup i sprzęt rolniczy zgromadzony w przydomowych zagrodach. Napiszę też o kuchni regionalnej. Jadłam tam kapustę ziemniaczaną (kapusta bez kapusty), może nawet podam przepis.

| < Październik 2018 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        
Tagi


ZABAWY BLOGOWE