Trochę kuchni, trochę pasji. Blog o tym co sprawia mi przyjemność.
środa, 21 listopada 2012
Odwiedziny

Ostatnio dość często odwiedza nas mały gość. Nie wchodzi do do domu, tylko biega i skacze po murze i gości się na balkonie. Na balkonie jest karmnik dla ptaków. Mój mąż nie czekając na zimę już dokarmia ptaszki i nie tylko...

Wiem, że zdjęcia nie są najlepszej jakości, ale robiłam je przez szybę.

 

 

Wiewiórka pospolita

 

(Sciurus vulgaris)


Wiewiórka pospolita, Sciurus vulgaris, red squirrel

 

Systematyka

 

Domena:Eukarionty
Królestwo:Zwierzęta
Gromada:Ssaki
Rząd:Gryzonie
Rodzaj:



Wygląd

Długość ciała wiewiórki pospolitej wynosi 20 -28 cm, długość ogona 20 -24 cm, waga waha się w granicach 200 -400 g. Uszy o długości 2,5 -3,5 cm ozdobione są na końcu charakterystycznymi pędzelkami. Długi, puszysty ogon pokrywają odstające włosy. Występuję dwie odmiany barwne -ruda i tzw. czarna. Ta pierwsza charakteryzuje się rudym futrem z lekko szarawymi bokami, futro drugiej odmiany ma kolor czarnobrunatny. Zdarzają się osobniki o ubarwieniu pośrednim. Brzuch i pierś wiewiórki pospolitej są białe. Zimą futro staje się gęstsze i nabiera popielatego odcienia.

Występowanie

Gatunek ten zasiedla leśne obszary Eurazji, od zachodniej Europy po wschodnią Rosję, Koreę i północną Japonię. W Polsce występuje w całym kraju, odmianę czarną spotyka się najczęściej w górach.

 

 

Tryb życia

Wiewiórka pospolita zamieszkuje lasy wszelkich typów, parki miejskie i inne większe zadrzewienia. Żyje samotnie, łącząc się w pary tylko na czas rui. Każdy osobnik posiada własne terytorium. Jest to gatunek aktywny w dzień. Zimą nie zapada w sen, ale szczególnie niekorzystną pogodę przeczekuje w kryjówkach, którymi są dziuple lub gniazda w kształcie kuli, zbudowane z gałązek i wyścielane  mchem i porostami. Gniazda te, umieszczone w rozwidleniu gałęzi w pobliżu pnia, mają otwór wejściowy o średnicy ok. 5 cm i są zwykle zaopatrzone w płaski daszek. Niekiedy zajmuje opuszczone gniazda ptasie (dodając im daszek) lub skrzynki lęgowe. Doskonale wspina się po gałęziach i przeskakuje z drzewa na drzewo, w czym pomaga jej okazały ogon pełniący rolę spadochronu. Po ziemi porusza się skokami.

Odżywianie

Ulubiony pokarm wiewiórki stanowią nasiona drzew iglastych i orzechy. Potrafi ostrymi siekaczami przegryźć skorupkę orzecha w ciągu kilku sekund. Nasiona z szyszek wydobywa kolejno językiem po uprzednim obgryzieniu łusek. Oprócz tego żywi się grzybami, które niekiedy suszy na gałęziach. Zjada także jagody, młode pędy i pączki drzew, owady, jaja ptasie i pisklęta. Jesienią zbiera zapasy na zimę (orzechy i żołędzie), które rozmieszcza w licznych spiżarniach -dziuplach, gniazdach i wygrzebanych przez siebie dołkach w ziemi.
 

Rozmnażanie i rozwój

W czasie rui samiec ugania się za samicą wykonują imponujące skoki między gałęziami. W ciągu roku mają miejsce 2 -3 mioty. Ciąża trwa 38 -39 dni. Młode, nagie i ślepe, rodzą się w okresie od kwietnia do sierpnia. W jednym miocie jest ich od 3 do 7. Otwierają one oczy po ok. 4 tygodniach, a laktacja trwa 8 tygodni. Młode rozpoczynają samodzielne życie w wieku ok. 10 tygodni, a dojrzałość płciową uzyskują pod koniec pierwszego roku życia. Wiewiórka żyje ok. 10 lat. 

Wiadomości o wiewiórce pochodzą z http://wiewiorka-pospolita.zwierzeta.ekologia.pl/

22:25, teresakopec , ciekawostki
Link Komentarze (4) »
piątek, 06 lipca 2012
Zaskroniec

Taki właśnie zaskroniec dziś odwiedził nas. Chyba chciał się ochłodzić w naszej piwnicy. Trudno musieliśmy go przegonić do lasu, tam gdzie jest jego miejsce.

No, jak się mieszka w sąsiedztwie lasu to takie odwiedziny się zdarzają. Zdarzają się też spotkania z gadami podczas wędrówek "z kijkami".

Tego małego spotkałyśmy przy drodze 28.04.2012 r.

Zaskroniec zwyczajny.

 

Średniej wielkości europejski wąż o charakterystycznych żółtych plamach za głową, był uznawany za zwierzę święte a obecnie w wielu państwach podlega ochronie.

Wygląd


Średniej wielkości wąż o smukłym ciele. Ubarwienie grzbietu szare w różnych odcieniach, na tym tle często są dobrze widoczne liczne drobne ciemniejsze plamki, układające się niekiedy w rzędy. Z tyłu głowy uwagę  zwracają charakterystyczne dwie, duże żółte lub kremowe plamy często z czarną obwódką. W zależności od podgatunku jak i populacji można spotkać zarówno węże o dość jednolitym ubarwieniu jak i takie, u których plamisty wzór jest wyraźnie widoczny. Spód ciała początkowo kremowy później ciemniejszy z licznymi  jasnymi plamami. Samce rzadko przekraczają 70 cm i są mniejsze od samic osiągających przeciętnie 100-120 cm.

Występowanie


Gatunek o szerokim zasięgu występowania, spotykany jest na obszarze prawie całej Europy (północna granica jego występowania w Europie to 67°N – nie występuje także na Krecie, Balearach oraz w Irlandii, północnej części Płw. Skandynawskiego). Spotykany także w Azji Mniejszej i Środkowej (granica zasięgu to Bajkał) oraz w północnej części Afryki. Nic dziwnego, że na tak dużym obszarze wyodrębniło się kilka podgatunków, różniących się wielkością, ubarwieniem oraz zasięgiem występowania. Jest najczęściej spotykanym krajowym gatunkiem węża,  podobnie jak inne gatunki naszych gadów podlega całkowitej ochronie.

Czy wiesz, że...
  • Nazwa zaskroniec nawiązuje do charakterystycznych, żółtych plam „za skroniami”, a więc mówi od razu o jednej z cech węża.
  • Na terenach dzisiejszej Litwy w czasach historycznych uważany był za święte zwierze, które przynosi pomyślność. Żółte plamy z tyłu głowy były kojarzone z koroną a więc i z mitem o królu węży..

Środowisko i tryb życia


Najczęściej jest spotykany nad brzegami różnych zbiorników wodnych – preferuje zarośnięte brzegi starorzeczy i jezior a także różne mokradła, okolice zasobne w strumienie lub oczka wodne. Niekiedy spotykany w dalszej odległości od wody, w lasach mieszanych i na skraju polan, w parkach, ogrodach lub na wilgotnych łąkach. Aktywny w ciągu dnia, przy czym rano przeważnie wygrzewa się na słońcu, później wyrusza na polowanie. Na lądzie szybki i zwinny, w wodzie doskonale pływa i nurkuje. Spośród innych krajowych węży jest najsilniej związany z wodą, chociaż mniej niż inne europejskie gatunki zaskrońców. Zagrożony ucieka, kryjąc się w wodzie lub w gęstych zaroślach a osaczony stara się przestraszyć przeciwnika sycząc i unosząc przednią cześć ciała. Gdy to nie pomaga wyrzuca cuchnącą wydzielinę z gruczołów odbytowych lub udaje martwego przewracając się na grzbiet. Kąsa w ostateczności. W naszej strefie klimatycznej zimuje, przeważnie od końca września lub początku października do przełomu marca i kwietnia. Podobnie jak inne gatunki, najczęściej zimuje w stertach kompostu, w norach pod korzeniami lub w wypróchniałych kłodach pokrytych mchem.

Rozmnażanie


Gody mają miejsce, w zależności od panujących temperatur od marca do maja. Kilka tygodni po kopulacji, w lipcu lub sierpniu samica składa kilkanaście jaj (przeważnie od 8 do 20, sporadycznie nawet do 50). Często zdarza się, że w jednej norze czy spróchniałym pniu jaja są składane przez wiele samic, w efekcie może się tam znajdować kilkaset (sporadycznie kilka tysięcy) jaj. W zależności od warunków temperatur, inkubacja jaj może trwać od 4 do 8 tygodni. Młode zaskrońce o długości ciała 15-20 cm lęgną się przeważnie w końcu sierpnia lub we wrześniu. Zdarza się że do godów dochodzi w lecie a nawet jesienią, wtedy samice zimują z zapłodnionymi jajami, które są składane wiosna, skutkiem czego młode węże pojawiają się wcześniej, nawet w maju.

Pokarm


Ponieważ często występuje w pobliżu cieków wodnych podstawę jego diety stanowią zazwyczaj różne gatunki żab i ich kijanki a także traszki. Dieta ta jest niekiedy uzupełniana o ropuchy, ryby oraz jaszczurki lub drobne gatunki gryzoni. Młode osobniki żywią się przeważnie kijankami, małymi rybami oraz dżdżownicami. Większość ofiar połyka żywcem.

Wiadomości o zaskrońcu pochodzą z tej strony http://zaskroniec-zwyczajny.zwierzeta.ekologia.pl/

20:05, teresakopec , ciekawostki
Link Komentarze (5) »
wtorek, 20 marca 2012
Dlaczego wiosna przyszła dzień wcześniej?

Tegoroczna astronomiczna wiosna rozpoczęła się o godzinie 6:14, najwcześniej od setek lat. Dzisiejszy dzień będzie trwać tyle samo co noc. Pierwsze dni wiosny zapowiadają się ciepło i pogodnie. Choć rano jest jeszcze chłodno, w dzień będzie bardzo przyjemnie.

Wiosna astronomiczna rozpoczyna się w momencie równonocy wiosennej i trwa do momentu przesilenia letniego, co w przybliżeniu oznacza na półkuli północnej okres pomiędzy 20 marca a 22 czerwca. Czasami daty te wypadają dzień wcześniej lub dzień później, a w roku przestępnym mogą być dodatkowo cofnięte o jeden dzień. Podczas wiosny astronomicznej dzienna pora dnia jest dłuższa od pory nocnej, a ponadto z każdą kolejną dobą dnia przybywa, a nocy ubywa. I chociaż przesilenie wiosenne często daje się we znaki, to perspektywa ciepła i słońca zawsze poprawia nastrój. 

http://wiadomosci.wp.pl/kat,1342,title,Dlaczego-wiosna-przyszla-dzien-wczesniej,wid,14345667,wiadomosc.html

A tu moja wiosna w ogródku.

W lesie.

Na parapecie.

16:16, teresakopec , ciekawostki
Link Komentarze (3) »
sobota, 07 stycznia 2012
Dziś w lesie

Na dzisiejszej wędrówce po lesie spotkałyśmy kunę leśną. Niestety nie mogłam zrobić zdjęcia, bo kuna była zbyt daleko i jak tylko zobaczyła nas uciekła.

 

Kuna lesna (tumak) - Martes martes

Podobna do kuny domowej, ale bardziej brązowa niż szara.
Plama szyjna mniejsza, nierozwidlona, przeważnie żółtopomarańczowa.
Nos ma czarny. Kita puszysta, z długim, ostrym, ciemniejszym włosem.
W całości futro lśniące, w zimie ciemniejsze niż w lecie.
Kuna leśna ma długość około 50 cm, ogon około 30 cm,
wysokość około 20 cm i masę do 1,5 kg.


Występowanie:

Lasy Eurazji; w Polsce niezbyt liczna,
ale mimo wszystko liczniejsza
od kuny domowej.
Kuna leśna żyje w lasach całego kraju, najchętniej w gęstych lasach mieszanych. Trzyma się stale obranej przez siebie części lasu. Urządza legowisko w dziuplach starych drzew, najchętniej dębów, w opuszczonych gniazdach lub zarośniętych kamionkach.


Warto wiedzieć:

W przeciwieństwie do kuny domowej, kuna leśna unika kontaktów z człowiekiem
i środowisk antropogenicznych.
Zamieszkuje niemal wyłącznie lasy (niekiedy duże parki),
w których przemierza spore odległości, często przemieszczając się w koronach drzew. Dzień spędza zwykle ukryta w dziupli.

Kuna leśna żywi się głównie złowionymi drobnymi zwierzętami i ptactwem.
Zjada również jaja ptasie, jagody i owoce leśne (szczególny jej przysmak
to jagody jarzębiny). Tumak łapie zarówno myszy, jak i zające, króliki,
 a nawet małe sarniątka. Ze szczególną zawziętością ściga wiewiórki.
Po zachodzie słońca, a czasem i wcześniej, wychodzi na żer.
Zdarza się, że poluje także w ciągu dnia. Zmienia swój rejon polowania
dość regularnie. Zwykle na opolowany już rejon wraca po 5-7 dniach,
w zależności od swoich przyzwyczajeń.

Wiadomości o kunie pochodzą z tej strony http://lesnictwo.republika.pl/ssaki/kunales.html

W naszym lesie są ślady pobytu dzików tz. buchtowiska. Buchtowiska to języku łowieckim obszar zryty przez dziki poszukujące pożywienia. Buchtowiska znajdują się zwykle pod drzewami, których nasiona stanowią pokarm dzików, zwłaszcza pod dębami i bukami. Czasami w sytuacji braku pożywienia w lesie, dziki buchtując (ryjąc), niszczą pola uprawne, głównie uprawy ziemniaków i innych roślin okopowych.

Samego dzika nie spotkałyśmy, no i dobrze.

Dzik - Sus scrofa

Podobny jest do świni domowej, różnią go jednak od niej:
wyższy, silniej rozwinięty przód, zad trochę niższy, wyraźnie opadnięty.
W zależności od wieku masa dzika przedstawia się następująco:
warchlaki 15 - 35 kg, przelatki (2-gi rok życia) 35 - 70 kg,
lochy i wycinki 70 - 110 kg.
Długość ciała dojrzałego dzika wynosi ok. 150 - 180 cm, wysokość do 100 cm. Zdarzają się sztuki, osiągające masę do 300 kg i więcej.
Dziki dożywają wieku 15 lat.

Gwizd (ryj) ma długi, słuchy (uszy) stojące, mocno obrośnięte, ogon do 30 cm prosty, zakończony chwostem. Suknia dzika w zasadzie jest czarna,
ale bywa rudawa, brunatna, brązowo siwa, a czasami nawet łaciata.
Nogi (biegi) dzika mają czarne racice (rapcie) oraz z tyłu raciczki (szpile).
Warchlak ma suknię jasną, żółto rudą w ciemne,
podłużne pasy na ciele do 6 miesiąca życia.
Ryj (gwizd) dzika ma twardą, dobrze unerwioną tarczę (tabakierę),
w której znajdują się otwory nosowe.
Gwizd dzika-samca (wycinka i odyńca) uzbrojony jest w kły, tzw. szable,
w dolnej szczęce i tzw. fajki w szczęce górnej.
Lochy też mają kły, ale znacznie mniejsze.
U starych samur są one dobrze widoczne.

Występowanie:
Najodpowiedniejsze warunki dla dzików stwarzają większe lasy liściaste
(dąb, buk), mieszane lub iglaste przeplatane młodnikami iglastymi. Optymalne warunki są na podmokłych chaszczach i w zaroślach bagiennych.


Warto wiedzieć:
Przodek naszej świni domowej; jest w zasadzie zwierzęciem leśnym,
potrafi jednak żerować również na polach, zwłaszcza w uprawach kukurydzy, ziemniaków i zbóż, gdzie wyrządza niekiedy duże szkody.
W lesie jest wszystkożercą, który oprócz bulw, korzeni, cebul, owoców i pędów roślin zielnych, zjada także dużo zwierząt glebowych - dżdżownic, larw
i poczwarek owadów, a nawet gryzoni - nie sprawia zwykle kłopotów.
Młode, zwane warchlakami rodzą się często już pod koniec zimy.

Locha żerując
z warchlakami,
jeśli wyczuje niebezpieczeństwo, daje warchlakom sygnał głosem ("wuf"), po którym warchlaki przywarowują w trawie lub zbożu tak, że zapewnia to ich niewidoczność.

 

Locha w razie pisku warchlaka nie obawia się zaatakować człowieka.
Dziki są zwierzyną gromadną, żyją w watahach,
którym przewodzi stara locha. Stare dziki - odyńce i samury - żyją pojedynczo.

Dziki żerują w nocy. W dzień pozostają w swoich barłogach, które robią sobie w gęstwinach leśnych (młodnikach świerkowych, sosnowych i maliniakach).
Latem dziki wyszukują sobie legowiska także w zbożu, kukurydzy lub innych wysokich uprawach. W zimie zalegają chętnie w mrowiskach,
pod wykrotami lub w gęstych młodnikach.
Dzik ma wyjątkowo dobry węch.
Potrafi zwietrzyć człowieka nawet na dużą odległość (500 m).
Dziki mają również bardzo dobry słuch.
Wszelki hałas może spłoszyć dziki nawet z daleka.
Najsłabszy ze zmysłów dzika to jego wzrok.
Dzik nie rozpoznaje człowieka nawet z niedalekiej odległości,
natomiast zauważa wszelki ruch.

O dziku tu http://lesnictwo.republika.pl/ssaki/dzik.html


 

 

 

 

13:05, teresakopec , ciekawostki
Link Komentarze (2) »
poniedziałek, 28 listopada 2011
Bobry, a raczej ich działalność

Moje ostanie wędrówki po okolicy zaowocowały zdjęciami, które ukazują działalność bobrów.

Bobrowate, bobry (Castoridae) – rodzina ssaków z rzędu gryzoni (Rodentia), znana od późnoego eocenu, w trzeciorzędzie na terenie Ameryki Północnej była silnie zróżnicowana. Reprezentowana była zarówno przez gatunki wielkości niedźwiedzia (bóbr olbrzymi), jak i przez niewielkie gatunki żyjące pod ziemią. Współcześnie reprezentowana jest przez jeden tylko rodzaj Castor obejmujący dwa gatunki gryzoni ziemnowodnych: bobra kanadyjskiego i bobra europejskiego.

Bobry są zwierzętami żyjącymi głównie nad brzegami wód porośniętych wierzbami i topolami, ponieważ kora tych drzew jest głównym pożywieniem bobrów. Wielkie, ostre zęby rosną im nieustannie, dlatego muszą je regularnie ścierać na drewnie. Podstawowym zajęciem tych zwierząt jest ścinanie konarów (powalanie osiki o średnicy ok. 30 cm zajmuje dorosłemu osobnikowi zaledwie kwadrans). Z gałęzi budują tamy na wodzie, które stanowią naturalny system piętrzenia rzek. Są one stawiane wówczas, gdy wejście do podwodnego siedliska bobra (tzw. żeremi) zaczyna wystawać ponad powierzchnię zbiornika. Konstrukcje te powodują niekiedy zalewanie pól uprawnych, dlatego rolnicy często tępią te stworzenia i niszczą tamy.



Zdjęcie bobra z netu. Mnie bobra nie udało się zobaczyć, za to widziałam efekty ich działalności.

Zwyczaje.

Bobry większość czasu spędzają w wodzie. Na ląd wychodzą bardzo rzadko, zwykle w nocy, by ścinać drzewa. Są wtedy nieporadne, niezgrabne, poruszają się powoli i z trudem, ponieważ ich kończyny nie są przystosowane do chodzenia, ale do pływania oraz budowania. Gryzonie te dorastają do 1 metra długości, a ich ogon do 40 cm. Są zwinnymi, szybkimi pływakami oraz nurkami. Łączą się w pary zwykle na całe życie.

Podwodny dom.

Wejście do żeremi, czyli bobrzej kryjówki zawsze znajduje się pod wodą, dzięki czemu nie mają tam dostępu stricte lądowe drapieżniki, np. wilki lub psy. Dodatkowo taka konstrukcja zapewnia ochronę przed wiatrem i mrozem, a w upały daje ochłodę. Ściany żeremi zbudowane są z gałęzi połączonych mułem i roślinami wodnymi. Niektóre z tych budowli mają nawet 30 metrów kwadratowych powierzchni i osiągają 2 metry wysokości. Kształtem przypominają kopce. Służą nie tylko jako schronienie, ale też spiżarnia na zapasy gałęzi i kory.

Dlaczego bóbr jest wyjątkowy?

Przodek dzisiejszych bobrów był od nich trzy razy większy i nie prowadził inżynierskiej działalności polegającej na ścinaniu drzew czy budowaniu rzecznych tam. Był jednak, tak jak obecne bobry, roślinożerny.

Bóbr to zwierzątko w wyjątkowe. Jeszcze kilkaset lat temu było uznawane za rybę. Dziś wiemy, że jest ssakiem i największym lądowym gryzoniem w Europie. W  Ameryce wyprzedza go pod tym względem jedynie kapibara, która potrafi ważyć nawet dwa razy tyle co przeciętny bóbr i tyle samo co człowiek.

Bobrów mamy dwie odmiany – castro fiber – ta europejska i castor canadesnis – żyjący na terenie północnej Ameryki. Kanadyjski kuzyn naszych europejskich bobrów ma o osiem chromosomów mniej i znacznie szerszy ogon. Ta odmienność genetyczna sprawia, ze oba gatunki, choć łudząco podobne, nie mogą się krzyżować.

Bóbr był od zarania dziejów zwierzęciem wyjątkowym. Pozwalano na niego polować głownie zamożnym paniczom i książętom. Odzież z bobrzego futra cieszyła się uznaniem a jeszcze do dziewiętnastego wieku leczono z różnych chorób za pomocą bobrzego tłuszczu. Niegdyś  zęby bobra – te charakterystyczne pomarańczowe siekacze – wieszano niemowlętom na szyi by uśmierzyć ból ząbkowania.  Co nawet dziś zabawne kastroleum z bobra miało leczyć nerwicę i histerię.

Bóbr to zwierzę inteligentne. Buduje tamy i kanały, chroniąc swoją rodzinę przed zagrożeniami. Nawadnia tym samym tereny suche i przyczynia się do zmiany ich ekosystemu. Jest bardzo rodzinny i żyje ze swą drugą połową aż do śmierci. Bobry także troskliwie wychowują swoje młode, które rodzą się raz do roku , na wiosnę. Co ciekawe – obowiązki przy małych bobrach, których może być aż sześć w miocie, pełnią jednakowo mama , tata i starsze dzieci.

Bóbr to jedynie stworzenie, które, podobnie jak człowiek nie jest zależne od otoczenia tylko umie je zmieniać. Budowa tam rzecznych, nor i kanałów  zmienia wygląd nieraz jałowych obszarów ziemi.

Wiadomości pochodzą z Wikipedii i http://www.krainabobra.pl/

14:56, teresakopec , ciekawostki
Link Komentarze (4) »
wtorek, 09 sierpnia 2011
Uczeń przerósł nauczyciela

W styczniu tego roku pisałam, że uczyłam moją koleżankę haftu matematycznego. Dziś stwierdzam, że uczeń przerósł nauczyciela. Moja koleżanka jest mistrzem w tej dziedzinie. Ja zostałam daleko w tyle za nią. Tu pisałam o pierwszej lekcji. http://kuchniaipasja.blox.pl/2011/01/Dzis-byla-lekcja.html

Dziś chcę pokazać kilka jej prac (oczywiście mam jej pozwolenie).

To tylko kilka z prac Krysi. Prawda, że piękne. Muszę jeszcze powiedzieć, że moja utalentowana koleżanka sama robi wzory na podstawie  różnych obrazów.

Krysia właśnie założyła blog i sama będzie chwalić się swoimi pięknymi pracami. http://nitkaipasja.blox.pl/html

10:32, teresakopec , ciekawostki
Link Komentarze (8) »
 
1 , 2
| < Kwiecień 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
Tagi


ZABAWY BLOGOWE